La aventura de ser mamá: Manotazos y mordidas
- ALEJANDRA OROZCO
- 20 dic. 2020
- 2 Min. de lectura
Tuxtla.- Si me preguntan cuál ha sido el momento más difícil de mi lactancia, ha habido dos: la primera semana, y la semana pasada: en ambas hubo dolor, lágrimas y sangre, ha sido sumamente complicado y no miento, me han dado ganas de tirar la toalla.

Elisa está por cumplir 10 meses, y esta semana se ha portado bastante difícil: llora para hacer berrinche, se enoja fácilmente cuando la regañas, empezó a tirar manotazos y a morderme mientras está tomando pecho.
Desde que le salieron los dos dientes de abajo, ya me había mordido, pero no como en esta semana, la primera vez lloré, porque me dio un tirón, que solo se podrán imaginar quienes comparten mi experiencia; me revisé y tenía abierta una parte, justo del tamaño de uno de sus dientes, al rojo vivo y sangrando.
Perdón por ser tan expresiva, pero quiero que dimensionen el dolor... después de llevarla con su papá, me puse lanolina y no le di ese pecho hasta más tarde porque estaba muy congestionado, cuando ya estaba menos lastimada, aunque seguía sensible.
Un par de días más tarde, me volvió a morder y se me volvieron a escurrir las lágrimas, y ayer, sucedió por tercera vez, llevo toda la semana bastante irritada y cada vez que toma ese pecho me arde, pero no tengo de otra más que seguirme poniendo lanolina y esperar que no vuelva a pasar.

De momento he hecho lo que he leído: decirle que no rotundamente, explicarle que me duele, quitarle el pecho de momento, pero solo he conseguido dos resultados: que se ría y me ponga una cara angelical que me derrite, o que llore porque le quito el pecho, pero como verán lo sigue haciendo: no quiero pegarle ni despacito, porque creo que los niños imitan todo y sé que es consciente de lo que hace, pero no lo hace con dolo.
El mismo dilema surge con los manotazos: no sabemos de dónde, porque nadie le ha enseñado, pero le da por pegar manotazos en la cara, a veces jugando y a veces enojada, también le hemos dicho que no, de buena y de mala forma, pero tal parece que es su nueva etapa y nos tenemos que cargar de paciencia.
Sí suele ser desesperante, estar entre el coraje del golpe y poner en la balanza que es solo una niña de nueve meses, pero si no ponemos ciertos límites ahora, las cosas se pueden salir de control, no queremos que sea una niña malcriada, pero tampoco tener una crianza con gritos o “nalgadas a tiempo”.
Quizá Elisa está en un salto o hito del desarrollo, como quieran llamarle, donde comienza a darse cuenta de sus emociones, de los efectos que causan sus acciones con los demás, y como todo mundo la consiente (cómo no hacerlo), no sabe hasta dónde está actuando bien o mal.
También he leído que los berrinches no son más que una forma de expresar sus sentimientos, porque no tienen todavía una forma de decirlo como tal, y que es muy importante ser pacientes, comprensivos, empáticos y ofrecerles cariño siempre, también algo queda todavía de su angustia de separación; en fin, me encantaría saber qué piensa y qué siente, y creo que cada vez falta menos para oírlo de su propia boca.








Hôm trước mình thấy mọi người bàn tán về kết quả bóng đá trên mạng và có nhắc đến trang https://kqbd2.za.com/. Thế là mình cũng tò mò ghé vào xem thử. Không tìm hiểu quá sâu, mình chỉ lướt qua một chút để xem cách sắp xếp các mục như kết quả, lịch thi đấu và thống kê. Thấy khá dễ nhìn, mọi thứ rõ ràng nên mình có thể nắm bắt thông tin nhanh chóng mà không bị rối. Cảm giác như vậy là ổn rồi!